Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥΜ

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ

(Κείμενο στην Ιδρυτική Συνέλευση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ)

1

Η ίδρυση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ (Ελλ.Κ.Φ.) σίγουρα είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός για την πορεία του κινήματος κατά της νεοφιλελεύθερης-καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης στην χώρα μας και μπορεί να γίνει ο καταλύτης, η απελευθερωτική δύναμη σοβαρότατων ανακατατάξεων, πολιτικών και οργανωτικών, στην ελληνική κοινωνία και ειδικότερα στο εργατικό κίνημα. Η "σιγουριά" αυτή δεν είναι μια βαρύγδουπη έκφραση, στηρίζεται πάνω σε υλικές και πολιτικές βάσεις.

Είκοσι χρόνια νεοφιλελευθερισμού, νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και τώρα πολεμικού καπιταλισμού πείθουν όλο και μεγαλύτερα κομμάτια εργαζομένων, νεολαίας, φτωχών λαϊκών μαζών, ότι η αστική τάξη και ο ιμπεριαλισμός έχουν παγκοσμιοποιήσει την επίθεση (αυτό είναι στην πραγματικότητα η παγκοσμιοποίησή τους) ενάντια στα συμφέροντα και τις κατακτήσεις τους, στα κοινωνικά, πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες τους, στους λαούς του Τρίτου Κόσμου.

Μια ματιά στα "κατορθώματά" τους, αρκεί:

* ο εργάσιμος χρόνος για πρώτη φορά αυξήθηκε τον 20ο αιώνα, όπως αυξήθηκαν και οι εργαζόμενοι μέσα στην ίδια οικογένεια.

* τα συστήματα υγείας, παιδείας, κοινωνικών ασφαλίσεων ιδιωτικοποιούνται και παραδίδονται στην αγορά με αποτέλεσμα να μετατρέπουν τον πολίτη σε πελάτη, να αγοράζει όποιος μπορεί ή να οδηγείται στο περιθώριο και να αποκλείεται από τα κοινωνικά αγαθά και τις κατακτήσεις του πολιτισμού.

* οι φαραωνικές ανισότητες, η εξαθλίωση, η πείνα και οι θάνατοι από την πείνα και από θεραπεύσιμες ασθένειες, έχουν λάβει ασύλληπτες και πρωτοφανείς διαστάσεις: 

α) Το πλουσιότερο 1/5  του κόσμου ελέγχει το 86% του Ακαθάριστου Παγκόσμιου Προϊόντος, ενώ το φτωχότερο 1/5  μόλις το 1%, 

β) 3 άνθρωποι (Μπιλ Γκέιτς, βασιλιάς του Μπρουνέι και Ρόμπετς Γουώλτον) έχουν περιουσία όσο το εισόδημα των 43 φτωχότερων χωρών με πληθυσμό περίπου 600 εκ.,

γ) οι 200 πλουσιότεροι άνθρωποι έχουν τόσο εισόδημα όσο ο μισός πληθυσμός της γης, 

δ) 1,5 δις ανθρώπων ζουν με λιγότερο από 1 δολάριο τη μέρα και πάνω από 2,5 δις με λιγότερο από 2 δολάρια τη μέρα, 

ε) 1,5 δις ανθρώπων δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό και κοντά στο 1 δις είναι αναλφάβητοι.

* η καταστροφή του περιβάλλοντος, η οποία τείνει να εξελιχθεί σε πραγματική ωρολογιακή βόμβα.

* η διαρκής συρρίκνωση των πολιτικών, δημοκρατικών, συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών με πρόσχημα τον "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας".

* η καταστροφή των ηθικών και πολιτιστικών αξιών, της κουλτούρας και του πολιτισμού, το τσαλαπάτημα της ατομικής αξιοπρέπειας και προσωπικότητας των εργαζομένων και της νεολαίας μέσα από την διαρκή αμφισβήτηση του μορφωτικού και τεχνικού επιπέδου και η υιοθέτηση "θεραπειών" που ακούν στο όνομα "δια βίου εκπαίδευση, κατάρτιση και επανακατάρτιση" και πάει λέγοντας.

Αλλά η πιο συνολική εικόνα και το αληθινό πρόσωπο της κοινωνίας που έχουν δημιουργήσει δίνεται από τον τρόπο που μεταχειρίζονται τα παιδιά: 

α) 5 εκ. παιδιά (αγόρια και κορίτσια) οδηγούνται κάθε χρόνο στην πορνεία,

β) 14 εκ. παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο από την πείνα και θεραπεύσιμες ασθένειες, δηλαδή κάθε τέσσερα χρόνια τόσα, όσα και τα θύματα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου.

* Τέλος, η Νέα Τάξη και τώρα ο πόλεμος (10ετή τον θέλουν ο Μπους και οι σύμμαχοί του) είναι βέβαιο ότι θα χειροτερεύσουν καθοριστικά την κατάσταση και οδηγούν σε έναν κόσμο του ζόφου και του τρόμου.

Δε χαιρόμαστε γι αυτό τον κόσμο, όχι φυσικά γιατί μας στεναχωρούν τα προβλήματα της μπουρζουαζίας και την κρίση στην οποία βυθίζεται καθημερινά το σύστημά της και που είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που αντιμετωπίζει το εργατικό κίνημα, ούτε χαιρόμαστε γιατί δικαιωθήκαμε απέναντι στους ραβίνους του νεοφιλελευθερισμού ή τους μεταλλαγμένους. Αντίθετα, θλιβόμαστε γιατί τα θύματα είμαστε εμείς και εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι σ' ολόκληρο τον πλανήτη. Όμως δεν μένουμε στις διαπιστώσεις, αλλά παλεύουμε, μαζί -τώρα πια- με εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους, για ν' αλλάξουμε αυτή την κατάσταση που οδηγεί στην πλήρη καταστροφή της ανθρωπότητας.

Γιατί καθημερινά διαπιστώνουν ότι είναι πιο ρεαλιστικό να πιστεύεις στη ρήξη με το νεοφιλελευθερισμό και τον καπιταλισμό, παρά ότι ο νεοφιλελευθερισμός θα βάλει τάξη στο χάος που έχει δημιουργήσει και ότι ο καπιταλισμός θα ξεπεράσει την κρίση του χωρίς εκατόμβες θυμάτων.

2 

Η ίδρυση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ - ΕΚΦ (Νοέμβρης 2002) δεν είναι μόνο ένας σταθμός στα πλαίσια του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος αλλά και ένα τεράστιο ποιοτικό άλμα που συμπυκνώνει (δικαίως ονομάζεται "κίνημα των κινημάτων") τις θεαματικές αλλαγές που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στο παγκόσμιο κίνημα. Η ίδρυση του ΕΚΦ:

* έδειξε τη δραματική αλλαγή στη διάθεση του κόσμου (εργαζόμενοι, νεολαία κλπ.) για αντίσταση σ' όλα τα επίπεδα.

* έδειξε την επανένταξη της νεολαίας στους αγώνες, γεγονός που από μόνο του σηματοδοτεί και σημαίνει μια ήττα του νεοφιλελευθερισμού.

* είχε τεράστια μαζικότητα - 1 εκ. διαδηλωτές στην αντιπολεμική διαδήλωση της Φλωρεντίας - σε συνέχεια των μεγάλων γενικών απεργιών της Ιταλίας (20 εκ. απεργοί) και της Ισπανίας (10 εκ. απεργοί), συγκρίσιμες με τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις του Γαλλικού Μάη.

* είχε έναν ριζοσπαστισμό και μια έντονη πολιτικοποίηση.

* ανέδυε από παντού έναν αυθόρμητο αντικαπιταλισμό.

Όλα αυτά θα εκφραστούν σε τέσσερα στοιχεία, που είναι και τα σημεία-κλειδιά για την ερμηνεία της κατάστασης του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.

Πρώτο, η επιτάχυνση της ανασυγκρότησης-ανασύνθεσης του κινήματος μέσα από την κρίση του παραδοσιακού συνδικαλισμού, την αποσύνθεση του παλιού και την ανασύνθεση/δημιουργία του καινούριου (με διαφορές και ανισομερή τρόπο από χώρα σε χώρα).

Δεύτερο, την εμφάνιση ενός εναλλακτικού προγράμματος απέναντι στη βαρβαρότητα του νεοφιλελευθερισμού, αφήνοντας πίσω την περίοδο της εφηβικής διαμαρτυρίας αλλά και τα αφηρημένα ιδεολογικά νεφελώματα της "καθαρότητας" ή άλλες γελοιότητες που αυτοχαρακτηρίζονται "αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα".

Τρίτο, ενός έμπρακτου διεθνισμού που συνδέει και προχωράει από τις κοινές δράσεις σε κοινές απαντήσεις και ενδεχόμενα σε κοινές ενοποιητικές μορφές πάλης.

Τέταρτο, η έναρξη της πλημμυρίδας των κινητοποιήσεων - ως προς τη μαζικότητα και όχι μόνο - που σημαίνει πρακτικά την ένωση και ενοποίηση όχι μόνο των διαφόρων κομματιών του προλεταριάτου, αλλά και άλλων στρωμάτων (μικροαστικά κλπ.), διανοουμένων, και το κλείσιμο διαιρέσεων, χασμάτων και διαζυγίων σχεδόν μιας 20ετίας.

3 

Αυτές οι υλικές και πολιτικές βάσεις που διαπερνούν το "παγκόσμιο χωριό" δεν αφήνουν φυσικά απ' έξω τη χώρα μας. Μόνο ο Σημίτης και οι παπαγάλοι του ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα είναι μια νησίδα ηρεμίας και ευημερίας μέσα σε μια θάλασσα κρίσης, φτώχειας και πολέμων. Όλοι μας τώρα πια γνωρίζουμε ότι η ελληνική κοινωνία ασφυκτιά και ζητάει μια ριζική ανανέωση.

Η ίδρυση του Ελλ.Κ.Φ. πρέπει και μπορεί να εκφράσει αυτή την απαίτηση για ριζική ανανέωση, να γίνει ο καταλύτης για όλες εκείνες τις διεργασίες που θα αλλάξουν τους σημερινούς κοινωνικούς, ταξικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Οι υλικές και πολιτικές βάσεις που έχουν διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια πρέπει να γίνουν ο οδηγός μας για την οικοδόμηση ενός πραγματικού Ελλ.Κ.Φ.

Ως προς την οικοδόμηση, πρέπει να χτιστεί παντού, σε πόλεις, σε γειτονιές, σε κινηματικούς χώρους στη βάση των επιτροπών του Ελλ.Κ.Φ. με όλα εκείνα τα στοιχεία της αυτοοργάνωσης "όλων των από κάτω", όλων όσων έχουν θιχτεί, ταπεινωθεί από το νεοφιλελεύθερο μεσαίωνα.

Ως προς τη λειτουργία-οργάνωση, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες στη βάση των γενικών συνελεύσεων, του σεβασμού της διαφορετικής άποψης, της συναίνεσης κλπ. και ακόμα μια στοιχειώδης οργάνωση (πχ. γραμματεία ή ό,τι άλλο είναι αναγκαίο).

Ως προς τα όρια της συμμετοχής, αυτοί που έχουν θιχτεί από το νεοφιλελευθερισμό, την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, τη Νέα Τάξη, τον πόλεμο και παλεύουν έμπρακτα ενάντια σ' αυτά. Αυτό είναι το "εισιτήριο" συμμετοχής και όχι απλά το αν είναι "κίνημα" (συνδικάτα κλπ.)

Το Ελλ.Κ.Φ. πρέπει να έχει ως κύριο χαρακτηριστικό την δράση (όπως άλλωστε όλα τα κινήματα, με την έννοια ότι δεν έχουν ως αφετηρία τη λύση των πολιτικών ή πολύ περισσότερο των ιδεολογικών διαφορών). Όμως, δράση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς περιεχόμενο, χωρίς απαντήσεις κλπ.

Επομένως πρέπει το Ελλ.Κ.Φ.να κατεβάσει προς τα κάτω, προς την κοινωνία, όλα τα μεγάλα θέματα που απορρέουν από τη φύση του και που κυριολεκτικά είναι η σημερινή πραγματικότητα, ο σημερινός κόσμος: η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, η Ευρ. Ένωση που θέλουμε, το νέο "σύνταγμα" που ετοιμάζεται, το περιβάλλον, η φτώχεια, ο πόλεμος, ένας άλλος ειρηνικός κόσμος κλπ.

Πρέπει να εμπλουτίσει τις παρεμβάσεις του μέσα στην ελληνική κοινωνία με εναλλακτικές προτάσεις και απαντήσεις στα άμεσα προβλήματα των εργαζομένων, της νεολαίας και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, όπως: Κατάργηση του Χρέους, Δωρεάν Δημόσιες Υπηρεσίες, Απαγόρευση των Απολύσεων και Μοίρασμα των Ωρών Εργασίας, Σταμάτημα των Ιδιωτικοποιήσεων, των Ελαστικών Σχέσεων Εργασίας κλπ., Δήμευση των Χρηματιστηριακών Κερδών, Αύξηση των Κοινωνικών Ελάχιστων Αμοιβών και Μείωση των Ανισοτήτων, Όχι στον πόλεμο - Καμία συμμετοχή Ελλάδας-Ε.Ε. (διάλυση ΝΑΤΟ κλπ.), Όχι στο Ρατσισμό και την Ξενοφοβία, Ίσα Δικαιώματα στους Μετανάστες.

Στο επίπεδο των αντιστάσεων, πρέπει να ενισχύσει όλες τις αντιστάσεις, γενικές, τοπικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές κλπ. Να ενισχύσει όλες τις κινητοποιήσεις ενάντια στην ελληνική προεδρία, με στόχο μια γιγαντιαία διεθνή διαδήλωση στη Σύνοδο Κορυφής τον Ιούνιο στη Θεσσαλονίκη.

4

Αν οικοδομήσουμε έτσι το Ελλ.Κ.Φ. και την δράση του, τότε πράγματι οι εργαζόμενοι και η νεολαία θα το νοιώσουν σαν δικό τους κίνημα. Τότε πράγματι θα είμαστε στην καρδιά του προβλήματος και της αντίστασης που οργανώνεται σε παγκόσμια κλίμακα, όπου κάθε κινητοποίηση, κάθε συνάντηση κορυφής φέρνει στην ημερήσια διάταξη την ανάγκη για μια άλλη κοινωνία. Μια αντίσταση όπου σε κάθε στάδιο αναπτύσσει λίγο περισσότερο μια ριζοσπαστικοποίηση, μια πολιτικοποίηση και ένα νέο διεθνισμό των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων. Μια αντίσταση που αντιτίθεται σήμερα ριζικά στη βαρβαρότητα του νεοφιλελευθερισμού και του πολέμου και βάζει τις βάσεις για τη δημιουργία μιας αντικαπιταλιστικής τάσης.

Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας