ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ ΤΟΥΣ

(Κείμενο στην Ιδρυτική Συνέλευση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ)

Ο πόλεμος που κήρυξαν οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές μετά τα χτυπήματα της 11ης Σεπτέμβρη, υποτίθεται ότι στρέφεται ενάντια σ' έναν "αόρατο" εχθρό, την τρομοκρατία και έχει ως στόχο να υπερασπιστεί τον "δυτικό πολιτισμό", τη "δημοκρατία" και τον "ελεύθερο κόσμο". Στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν πόλεμο ενάντια στους εργαζόμενους, τη νεολαία και τα φτωχά λαϊκά στρώματα όλου του κόσμου και έναν πόλεμο με στόχο να επιβληθούν τα συμφέροντα των αμερικάνων ιμπεριαλιστών ενάντια στους ανταγωνιστές τους ή σε όποιον αντιτίθεται σ' αυτά. Μ' αυτή την έννοια, αν και στα λόγια δεν ομολογείται, στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο που ανεξάρτητα αν άρχισε περιφερειακά (Αφγανιστάν, Ιράκ) τείνει να πάρει χαρακτηριστικά ολοκληρωτικού πολέμου.

Κάθε ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι αποτέλεσμα της κρίσης, της ρήξης στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις, της παρακμής των παραγωγικών δυνάμεων και της ανυπόφορης όξυνσης των διεθνών ταξικών αντιφάσεων. Σ' αυτές τις συνθήκες "ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα" και το καπιταλιστικό σύστημα έχει ήδη αποδείξει (Α' και Β' παγκόσμιος πόλεμος, δεκάδες άλλοι περιφερειακοί) ότι ο πόλεμος είναι συστατικό του στοιχείο. Αποτελεί το τελευταίο του χαρτί για να λύσει τα πολιτικά προβλήματα με τη βία και να ξεπεράσει την κρίση του καταστρέφοντας τις παραγωγικές δυνάμεις.

Κάθε ιμπεριαλιστικός πόλεμος συνοδεύεται από:

α) χρόνια ανεργία, πτώση του βιοτικού επιπέδου, καταστροφές αγροτών και μικροαστών της πόλης.

β) αποσύνθεση και παρακμή των κοινοβουλευτικών θεσμών.

γ) δηλητηριασμό του λαού από την εθνικιστική δημαγωγία για "το έθνος του", "τον πολιτισμό του" και "την ανωτερότητά" του απέναντι στους άλλους λαούς, ένταση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

δ) παραμερισμό και αντικατάσταση των παλιών κυρίαρχων κομμάτων από ένα γυμνό στρατιωτικό-αστυνομικό-φασιστικό καθεστώς, εξαφάνιση των πολιτικών και ατομικών δικαιωμάτων, φασιστικοποίηση της κοινωνίας, απαραίτητος όρος για να μετατραπούν οι εργαζόμενοι σε "κρέας για κανόνια"!

ε) συρρίκνωση των πολιτικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, συντριβή κάθε οργάνωσης των εργαζομένων (συνδικάτα, πολιτικές οργανώσεις και κόμματα).

στ) κατάρρευση κάθε σταθερότητας στις διεθνείς σχέσεις, οδηγώντας κάθε σύγκρουση ανάμεσα στα κράτη στην κόψη του ξυραφιού.

ζ) ανάπτυξη των εξοπλισμών σε βάρος των κοινωνικών δαπανών, στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας.

Όλοι οι παραπάνω παράγοντες αποτελούν σήμερα επιτεύγματα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και από τις 11 Σεπτέμβρη διακηρύσσονται οι στόχοι της κλίκας του Μπους και των αρχουσών τάξεων σε παγκόσμιο επίπεδο. Όσο οι παράγοντες αυτοί γίνονται πραγματικότητα, τόσο πιο κοντά σ' ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο φτάνουμε.

Από την άλλη μεριά όμως, κάθε τέτοιος πόλεμος με τις συνέπειές του αποκαλύπτει την εντελώς αντιδραστική, σαπισμένη και ληστρική φύση του σύγχρονου καπιταλισμού, την φθορά της αστικής δημοκρατίας, του ρεφορμισμού και του πασιφισμού και οδηγεί τους εργαζόμενους και τη νεολαία στην επιτακτική και επείγουσα ανάγκη να βρουν έναν ασφαλή δρόμο μακριά από τις επικείμενες καταστροφές. Με λίγα λόγια, ο πόλεμος οξύνει τις ταξικές αντιθέσεις, φέρνει στην επικαιρότητα ολοένα και περισσότερο, αν και με δραματικό τρόπο, το σύνθημα "ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και αναγκαίος".

Πώς όμως φτάσαμε σ' αυτό το σημείο;

1. ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Τη δεκαετία του '80, με την υποχώρηση του παγκόσμιου εργατικού κινήματος και την κατάρρευση του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, δηλαδή την εξαφάνιση του "αντίπαλου στρατοπέδου", το κεφάλαιο και οι άρχουσες τάξεις (και ιδιαίτερα οι ιμπεριαλιστικές) αισθάνθηκαν αρκετά δυνατές ώστε να προχωρήσουν σε μια νέα επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους και τη νεολαία, με στόχο να ξεπεραστεί η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος που το μάστιζε από το '73. Αυτές οι πολιτικές είναι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που αντιμετωπίζουμε μέχρι σήμερα. Με ιδεολογικά όπλα την ελεύθερη αγορά, την παγκοσμιοποίηση, τη νέα οικονομία προσπάθησαν να κάνουν πράξη τη νέα διεθνή δικτατορία του "απαγορεύεται το απαγορεύεται για το κεφάλαιο"! Αυτό σήμαινε λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις, κόψιμο των κοινωνικών παροχών, κλείσιμο εργοστασίων, εκτόξευση της κερδοσκοπίας (χρηματιστήρια κλπ.), αναδιανομή και καταλήστευση του ήδη συσσωρευμένου πλούτου, τρομακτική λεηλασία του Τρίτου Κόσμου και των εξαρτημένων καπιταλιστικών χωρών, υποθήκευση μελλοντικών εισοδημάτων δηλαδή υπερχρέωση κρατών, ιδιωτικών επιχειρήσεων και νοικοκυριών. Παράλληλα σήμαινε την βίαιη επανενσωμάτωση των χωρών του ανατολικού μπλοκ στον καπιταλιστικό καταμερισμό της εργασίας και στην αύξηση του ελέγχου των πηγών πρώτων υλών από τους ιμπεριαλιστές.

Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής είναι γνωστά. Ανεργία, φτώχεια, εξαθλίωση, εξαφάνιση ολόκληρων χωρών και ηπείρων, θάνατοι από πείνα και ιάσιμες ασθένειες, δημιουργία θυλάκων απόκληρων και αποκλεισμένων, ακόμα και στο εσωτερικό των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων, προς όφελος μιας χούφτας ανθρώπων του πλούτου, που ολοένα και λιγότεροι τείνουν να ελέγξουν το σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας!

Θα ήταν αδύνατον μια τέτοια πολιτική να εφαρμοστεί χωρίς την απειλή των όπλων, όσο και αν το εργατικό κίνημα βρισκόταν σε υποχώρηση. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων ήταν η συνέχιση του νεοφιλελευθερισμού με άλλα μέσα! Καταστολή και περιστολή των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων στις καπιταλιστικές χώρες, βόμβες στην περιφέρεια. Μέσα στη δεκαετία του '90, δύο μεγάλοι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι διεξήχθησαν με στόχο να ελεγχθούν περιοχές στρατηγικής σημασίας για την πρόσβαση και κατοχή πρώτων υλών. Ο πόλεμος στα Βαλκάνια και ιδιαίτερα ενάντια στη Γιουγκοσλαβία, και ο πόλεμος στη Μ. Ανατολή και ιδιαίτερα στον Περσικό Κόλπο. Δεκάδες άλλοι περιφερειακοί πόλεμοι έλαβαν χώρα, μαζί με συγκαλυμμένες ή μη στρατιωτικές και πολιτικές επεμβάσεις: Σομαλία, Παλαιστίνη, Αφρική, Κολομβία, Φιλιππίνες, Τσετσενία, για να αναφέρουμε μερικές μόνο. Θα ήταν απόλυτα αληθινό αν λέγαμε ότι ο σημερινός πόλεμος είναι παιδί του Νεοφιλελευθερισμού!

Παρόλη όμως την επιθετικότητα του κεφαλαίου, την τεράστια αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων, την ανάλγητη συγκέντρωση πλούτου στα χέρια ελάχιστων ανθρώπων την ίδια στιγμή που 40.000 παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα από την πείνα, και την αθρόα περιφερειακή χρήση των όπλων, το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα δεν κατόρθωσε να βγει από την κρίση του. Αντίθετα μπήκε σε μια πολύ χειρότερη φάση. Τα όποια αισιόδοξα αποτελέσματα της δεκαετία του '90 αφορούσαν μόνο τις ΗΠΑ, λιγότερο την ΕΕ και καθόλου την Ιαπωνία και την Ν.Α. Ασία. Με την κρίση του 2001 οι όποιες ελπίδες εξανεμίστηκαν με παταγώδη τρόπο. Η μυθολογία της παγκοσμιοποίησης και της "νέας οικονομίας" κατέρρευσε. Η κρίση τώρα είναι συγχρονισμένη και στα τρία ιμπεριαλιστικά κέντρα, ενώ χώρες-κλειδιά του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση ή κατέρρευσαν (Αργεντινή, Τουρκία, Ινδονησία κλπ.), και κύρια η οικονομία των ίδιων των ΗΠΑ παρουσιάζει σημάδια έντονης κρίσης. Οι καταρρεύσεις ολόκληρων κολοσσών, τα σκάνδαλα με τα λογιστικά τερτίπια, που απέδειξαν τη σαθρότητα της αμερικάνικης οικονομίας, οι χρεοκοπίες των νοικοκυριών, πλήττουν θανάσιμα το περίφημο "οικονομικό μοντέλο των ΗΠΑ", το παράδειγμα του οποίου θα έπρεπε να ακολουθήσει όλος ο κόσμος!

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων μάλλον σκόρπισε παντού το γεωπολιτικό και γεω-οικονομικό χάος, που μπορεί να εξασφάλιζε στον ιμπεριαλισμό τον έλεγχο αλλά κάθε άλλο παρά ενσωματωνόταν σ' ένα λειτουργικό σύνολο - "παγκοσμιοποίηση" - και όχι πολύ μακροχρόνια εγκυμονούσε τεράστιους κινδύνους για τους ίδιους.

Τέλος, και όχι λιγότερο σημαντικό, οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές οδήγησαν τα εργατικά κινήματα σ' όλο τον κόσμο να αντιστέκονται πια σοβαρά και πολλές φορές αποτελεσματικά στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και κυβερνήσεις. Έχουμε μία σειρά εξεγέρσεων (Παλαιστίνη, Αργεντινή), πτώσεις δικτατορικών κυβερνήσεων τύπου Φουτζιμόρι και Σουχάρτο, άνοδο στην εξουσία κομμάτων αντιθετικών προς τον νεοφιλελευθερισμό (Βραζιλία, Βενεζουέλα κλπ.) και βέβαια το κίνημα ενάντια στην "παγκοσμιοποίηση", η συνισταμένη και το κορυφαίο σημείο των κινημάτων όλων των χωρών, που αμφισβητεί και αντιστέκεται στον πυρήνα της πολιτικής τους.

Όλα αυτά οδηγούν τους ιμπεριαλιστές να ετοιμάσουν νέα σχέδια για να επιβάλουν την απόλυτη δικτατορία του κεφαλαίου σ' όλο τον πλανήτη.

2. 11η ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ

Το χτύπημα στα σύμβολα της οικονομικής (δίδυμοι πύργοι στη Ν. Υόρκη) και στρατιωτικής (Πεντάγωνο στην Ουάσιγκτον) ισχύος των ΗΠΑ είχε δύο αποτελέσματα.

Έδειξε σ' όλο τον κόσμο το μίσος που είναι συσσωρευμένο στους λαούς του Τρίτου Κόσμου ενάντια στην ιμπεριαλιστική και νεοφιλελεύθερη πολιτική, άσχετα αν αυτό εκφράζεται στρεβλά και πέρα από τις αξίες και μεθόδους του οργανωμένου εργατικού κινήματος, από τις ισλαμιστικές οργανώσεις.

Έβγαλε από τα συρτάρια των διαφόρων ιμπεριαλιστικών "τραπεζών σκέψης" τα πραγματικά σχέδια για το ξεπέρασμα της κρίσης του συστήματός τους και ιδιαίτερα φανέρωσε τις τάσεις που επικρατούν στην άρχουσα τάξη των ΗΠΑ.

Πραγματικά, με άλλοθι την "τρομοκρατία" ο Μπους και το επιτελείο του έβαλε σε εφαρμογή τα σχέδια για την κοσμοκρατορία των ΗΠΑ. Αυτό σημαίνει ευρεία χρήση της στρατιωτικής υπεροπλίας των ΗΠΑ με τρεις στόχους:

α) Την επανάκτηση της οικονομικής και πολιτικής ηγεμονίας σ' όλο τον πλανήτη και ιδιαίτερα σε αντιπαράθεση με τους ευρωπαίους και γιαπωνέζους ιμπεριαλιστές, αλλά και όσους αποτελούν εν δυνάμει αντιπάλους (Κίνα, Ινδία, Ρωσία).

β) Την καταλήστευση των χωρών του Τρίτου Κόσμου και τον έλεγχο των πρώτων υλών.

γ) Το τσάκισμα του παγκόσμιου κινήματος των εργαζομένων, όρος απαραίτητος ώστε να εφαρμοστούν τα σχέδιά τους και να οδηγήσουν τους λαούς στην αλληλοσφαγή ή στην άνευ όρων παράδοση στις ορέξεις του κεφαλαίου.

Ο δεκαετής πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία, που άρχισε με την επέμβαση στο Αφγανιστάν και συνεχίζεται με την προσπάθεια κατοχής του Ιράκ από τα αμερικάνικα στρατεύματα, δεν είναι πλέον ένας περιφερειακός πόλεμος, όπως αυτός της δεκαετίας του '90. Πρώτα-πρώτα, οι ΗΠΑ διεκδικούν πλέον το παγκόσμιο δικαίωμα να επιτίθενται στρατιωτικά σ' οποιονδήποτε, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους ούτε διεθνείς κανόνες, ούτε διεθνείς οργανισμούς (ΟΗΕ) με μόνο πρόσχημα την πιθανή απειλή εναντίον τους. "Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μας", δήλωσε ο Μπους. Όχι ότι κάτι τέτοιο είναι πρωτόγνωρο για τους ιμπεριαλιστές (αντίθετα, μάλλον αποτελεί την πάγια πρακτική τους), ωστόσο δηλώνει τη ρήξη των ΗΠΑ με τους υπόλοιπους ιμπεριαλιστές και τη διάθεσή τους να τους υποσκελίσουν. Το Αφγανιστάν βρίσκεται στο κέντρο της Ασίας και αποτελεί στρατηγικό σημείο για τον έλεγχό της. Αφγανιστάν και Β. Κορέα (το ένα σκέλος του Άξονα του Κακού) αφορούν τον έλεγχο των πετρελαίων και της περιοχής και ουσιαστικά εκτοπίζουν τους Ευρωπαίους και τους Γιαπωνέζους και μαζί κάθε ελπίδα τους για ανεξάρτητη ανάπτυξή τους. Η επέκταση του ΝΑΤΟ μέχρι τις Βαλκανικές χώρες, την Κεντρική Ευρώπη και τις Βαλτικές χώρες, οι βάσεις στο Ουζμπεκιστάν, σαν αποτέλεσμα της επέμβασης στο Αφγανιστάν, περικυκλώνουν την Ρωσία. Είναι φανερό ότι στόχος δεν είναι καθόλου μα καθόλου οι απρόσωποι τρομοκράτες, μα η κυριαρχία σ' όλο τον πλανήτη. Είναι φανερό ότι οι μόνοι τρομοκράτες είναι τα γεράκια των ΗΠΑ και μάλιστα σε πλανητικό επίπεδο.

Από την άλλη μεριά ο πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία χρησιμοποιείται απ' όλους τους ιμπεριαλιστές και όχι μόνο από τους αμερικάνους, για να συσπειρωθούν οι πιο αντιδραστικές μερίδες των μπλοκ εξουσίας σε κάθε χώρα και σαν άλλοθι για να δικαιολογηθούν η επιβολή έκτακτων μέτρων στο όνομα της "ασφάλεια των πολιτών" και η περιστολή πολιτικών και ατομικών ελευθεριών. Ένα βήμα προς την φασιστικοποίηση της κοινωνίας. Οι ΗΠΑ έχουν ανάγκη αυτόν τον πόλεμο για να ανακτήσουν την παγκόσμια ηγεμονία αλλά και για να απειλήσουν τις μάζες, εξεγερμένες ή εν δυνάμει σε κίνηση, και ολόκληρο τον πλανήτη, ότι η τύχη τους θα είναι η ίδια με αυτή των μαζών του Ιράκ και του Αφγανιστάν. Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να "πείσει" τις αργεντίνικες μάζες παρά με την απειλή των όπλων. Δύσκολα θα μπορούσε να πειστεί ολόκληρος ο πλανήτης να προσκυνήσει το αμερικάνικο θαύμα - που αποδείχτηκε μια φούσκα - παρα με την απειλή του παγκόσμιου αιματοκυλίσματος. Με λίγα λόγια, όλοι οι όροι που περιγράφηκαν στην εισαγωγή βρίσκονται σε όξυνση και η πιθανότητα της ολοκληρωτικής καταστροφής πλησιάζει απειλητικά.

3. ΕΛΛΑΔΑ, ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ

Η κρισιμότητα της κατάστασης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος δεν αφορά μόνο τις ΗΠΑ, αλλά και την Ε.Ε. Παρόμοια σχέδια με αυτά της κλίκας του Μπους υπάρχουν στα συρτάρια και των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Η προσπάθεια για τη δημιουργία ευρωστρατού αποτελεί απάντηση στις ίδιες αναγκαιότητες. Οι πολιτικές περιορισμού των πολιτικών και ατομικών ελευθεριών, των τρομονόμων και της καταστολής, έρχονται να απαντήσουν στο διαρκώς αναπτυσσόμενο ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα.

Ωστόσο οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές αδυνατούν να επιβάλουν λύσεις με στρατιωτικούς όρους όπως οι ΗΠΑ. Αυτό οι Αμερικανοί το γνωρίζουν καλά, γι αυτό και απειλούν τους υπόλοιπους ιμπεριαλιστές, που αναμφισβήτητα αντιδρούν στις προθέσεις των ΗΠΑ να ηγεμονεύσουν. "Μπορείτε να αντιδράσετε στο κύμα δυσαρέσκειας που προκαλεί η πολιτική μας (όλων των ιμπεριαλιστών) με άλλο τρόπο από τον πόλεμο; Αν όχι, τότε είστε αναγκασμένοι να μας ακολουθήσετε και ταυτόχρονα να υποταχθείτε γιατί μόνο εμείς μπορούμε να διαλέγουμε αυτόν τον πόλεμο"!

Μ' αυτήν την έννοια, η Ε.Ε. προς το παρόν αρνείται να εντάξει τον Ευρωστρατό στο ΝΑΤΟ, να τον χρησιμοποιήσει ως δύναμη επιβολής της τάξης όπου επεμβαίνουν οι αμερικάνοι (Βαλκάνια, Αφγανιστάν και αύριο πιθανόν Ιράκ), και ταυτόχρονα να πληρώσει το κόστος του πολέμου (δηλαδή εμείς, οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι)!

Ως πότε όμως; Η προοπτική της αντίστασης της Ε.Ε. στα σχέδια των αμερικάνων ουσιαστικά ξυπνάει τους πιο σκοτεινούς εφιάλτες, αφού οδηγεί στην παγκόσμια σύρραξη με καταστροφικές συνέπειες. Γιατί είναι αφελής όποιος νομίζει ότι οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές θα υποστηρίξουν την ειρήνη. Αν αντισταθούν στους αμερικάνους, θα το κάνουν για να τους εκτοπίσουν από το Ιράκ και να εισβάλλουν οι ίδιοι, για να κατακτήσουν αυτοί την παγκόσμια ηγεμονία και να τσακίσουν τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, οδηγώντας εργαζόμενους και νεολαία σε Ευρώπη και Αμερική σε αλληλοσφαγή. Δεν πρόκειται για σενάρια, αλλά για μια πραγματικότητα που έρχεται όλο και πιο κοντά, όσο αφήνουμε τον πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία να εξελίσσεται. Το μόνο που τους εμποδίζει αυτή τη στιγμή είναι το γεγονός ότι δεν έχουν κατορθώσει να επιβάλλουν μια συντριπτική ήττα στους εργαζόμενους (όπως ο φασισμός στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο), αλλά αντίθετα το κίνημα αντιστέκεται αρκετά, αν και όχι όσο απαιτεί η κρισιμότητα της κατάστασης, στα σχέδια τους.

Η Ελλάδα, μέσω της πολιτικής των εκσυγχρονιστών, ακολουθεί άνευ όρων την ιμπεριαλιστική πολιτική. Προσδοκά κάποια ψίχουλα από την καταλήστευση του πλούτου του πλανήτη ή έστω μια ευνοϊκή μεταχείριση από τους ιμπεριαλιστές σε ότι αφορά την περιοχή των Βαλκανίων. Ωστόσο οι επιπτώσεις του πολέμου στους εργαζόμενους και στη νεολαία θα είναι καταστροφικές. Δεν μιλάμε μόνο για το κόστος που θα κληθούμε να πληρώσουμε από τη συμμετοχή της χώρας στο πολεμικό σφαγείο, είτε αυτό είναι άμεσο, με την αποστολή στρατευμάτων, είτε έμμεσο με την χρήση των βάσεων και την συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και τον Ευρωστρατό. Δεν μιλάμε ούτε για την περιστολή των δημοκρατικών και πολιτικών ελευθεριών που συνεπάγεται ένας πόλεμος. Μιλάμε για ολοκληρωτικές ανατροπές της κοινωνικής κατάστασης, αφού αυτός ο πόλεμος απειλεί να μετατρέψει σε κόλαση φωτιάς ολόκληρη την περιοχή της Μέσης Ανατολής, εμπλέκει ήδη την Τουρκία στην επέμβαση στο Ιράκ με επεκτατικές βλέψεις στα πετρέλαια της Μοσούλης και του Κιρκούκ, την ίδια στιγμή που η σταθερότητα στα Βαλκάνια κάθε άλλο μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη και εξασφαλίζεται μόνο υπό την απειλή των όπλων των ιμπεριαλιστών.

Η Ελλάδα βρίσκεται περικυκλωμένη από το χάος που προκάλεσε η Νέα Τάξη και από τις επιπτώσεις του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία. Είναι αδύνατον να μην επηρεαστεί από τις εξελίξεις, σε ότι αφορά την εμπλοκή σε πιθανές πολεμικές συρράξεις στην περιοχή. Ήδη το Κυπριακό, κάτω από την πίεση την ιμπεριαλιστών, τείνει να πάρει μια "λύση" που ουσιαστικά οριστικοποιεί τη διχοτόμηση και ταυτόχρονα μετατρέπει την Κύπρο σε προτεκτοράτο στη διάθεση των όποιων πολεμικών σχεδίων ενάντια στους λαούς της Μ. Ανατολής. Το σχέδιο Ανάν για τρία κράτη που κανένα δεν μπορεί να αποφασίσει αν δε συμφωνήσουν οι ιμπεριαλιστές, ουσιαστικά είναι ένα προϊόν των εξελίξεων στον πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία και της προσπάθειας των ΗΠΑ να βρουν ερείσματα στην περιοχή που θα στηρίξουν την πολεμική τους προσπάθεια.

4. Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ

Το σχέδιο των αμερικάνων ιμπεριαλιστών αναμφισβήτητα έχει πολλές δυσκολίες για τους ίδιους και όσο εξελίσσεται δημιουργεί νέες. Η επέμβαση στο Αφγανιστάν τους έδωσε τη δυνατότητα να ελέγχουν στρατιωτικά το κέντρο της Ασίας, αλλά λίγο έλλειψε να πυροδοτήσει μια μεγαλύτερη ανισορροπία απ' αυτήν που αποτελούσαν οι Ταλιμπάν, τη σύρραξη μεταξύ Πακιστάν και Ινδίας. Ο πόλεμος ενάντια στο Ιράκ (και αργότερα ίσως ενάντια στο Ιράν) αναμφισβήτητα θα μετατρέψει τον πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία σε πόλεμο ενάντια στο Ισλάμ, με τη διάρηξη των σχέσεων των ΗΠΑ με όλες τις ισλαμικές μάζες, ακόμα και με τους παραδοσιακούς τους συμμάχους, όπως η Σουδική Αραβία. Η ίδια η κίνηση των ιμπεριαλιστών αφήνει τεράστιες ρωγμές από τις οποίες μπορούν να περάσουν δεκάδες εκατομμύρια μαζών που αν οργανωθούν μπορούν να ανατρέψουν το σκηνικό και καταρχάς να αποτρέψουν τον πόλεμο.

Ωστόσο, το μεγαλύτερο σημείο αντίστασης αποτελεί το ογκούμενο κίνημα ενάντια στον πόλεμο, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ίδιες τις ΗΠΑ. Απέναντι στις μεθόδους που οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές χρησιμοποιούν για να διατηρήσουν την κυριαρχία τους, τον διαρκή πόλεμο, πρέπει να αντιπαραθέσουμε τις διαρκώς ογκούμενες αντιπολεμικές κινητοποιήσεις σ'όλο τον κόσμο. Οι δυνατότητες υπάρχουν, όπως έχουν δείξει οι προσπάθειες για οργάνωση του παγκόσμιου κινήματος (ειδικά το 1 εκατομμύριο διαδηλωτές στη Φλωρεντία κατά την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ).

Χρειάζεται να φτιάξουμε ένα πλατύ αντιπολεμικό κίνημα που να συσπειρώνει την πλειοψηφία των εργαζομένων. Να προσπαθήσουμε ταυτόχρονα να το διευρύνουμε σε αντιιμπεριαλιστικό και αντικαπιταλιστικό, όχι με μια σειρά "ξεκάθαρων" αντικαπιταλιστικών αιτημάτων πασπαλισμένα με κάποιες ενέργειες συμβολικού χαρακτήρα. Αλλά με την χρήση κατάλληλων πρακτικών και συνθημάτων, που από τη μία θα ανεβάζουν το επίπεδο συνείδησης των μαζών και από την άλλη θα εμποδίζουν στην πράξη τον πόλεμο (απεργίες, καταλήψεις δρόμων, λιμανιών, αεροδρομίων). Χρειάζεται να οργανωθούμε σε επιτροπές ενάντια στον πόλεμο αλλά και όσες υπάρχουν για διάφορα θέματα που αφορούν τα άμεσα προβλήματα, χωρίς να εγκαταλείψουν την δράση τους γι αυτά, να ασχοληθούν και με τα αντιπολεμικά καθήκοντα.

Γιατί πρέπει να πούμε ότι η κρισιμότητα της κατάστασης είναι η ίδια και για τους ιμπεριαλιστές και για εμάς. Οι χειρισμοί του Μπους και του επιτελείου του αντικειμενικά βαθαίνουν τη σύγκρουση ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές και το κεφάλαιο από τη μια και τις εργατικές και φτωχές λαϊκές μάζες από την άλλη, άσχετα αν πολλές φορές αυτή η σύγκρουση δεν παίρνει μια ξεκάθαρη μορφή, αλλά προς το παρόν κρύβεται δυστυχώς πίσω από τον Σαντάμ ή τον Μπιν Λάντεν επειδή το εργατικό κίνημα αδυνατεί να επιβάλει τη δικιά του άποψη. Ωστόσο αυτές οι συγκρούσεις μπορούν κάθε μια χωριστά και σε συνδυασμό να οδηγήσουν σε ήττα το εγχείρημα των ιμπεριαλιστών, αν η συμβολή όλων όσων μιλούν στο όνομνα του εργατικού κινήματος υπάρξει και είναι καταλυτική.

Η άλλη όψη του νομίσματος, δηλαδή μια ήττα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, θα είχε μια καταλυτική επίδραση στη συνείδηση των μαζών, παρόμοια και ίσως μεγαλύτερη απ' αυτήν που είχε η ήττα του στο Βιετνάμ!

Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας