Κείμενο που κατέθεσε το "ΞΕΚΙΝΗΜΑ" στην Ιδρυτική Συνάντηση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ   

Με αφορμή τη διαδήλωση του Ναυπλίου κριτικές επισημάνσεις και προτάσεις προς την Ιδρυτική συνάντηση του ΕΚΦ.

Η κάθοδος 12.000 ως 20.000 διαδηλωτών -σύμφωνα με διαφορετικές εκτιμήσεις- στην πρώτη διαδήλωση κατά τη διάρκεια της ελληνικής προεδρίας της Ε.Ε. στο Ναύπλιο, αποτελεί γεγονός μεγάλης πολιτικής σημασίας. Γιατί αυτό το μέγεθος έγινε εφικτό παρά και ενάντια: στο σύντομο χρόνο των εκστρατειών όλων των επιτροπών που κινητοποιήθηκαν, τους δυσμενείς πολιτικούς συσχετισμούς της Πελοποννήσου, την εκστρατεία "επεισοδιοφοβίας" ΜΜΕ και κυβέρνησης, την έλλειψη ουσιαστικής εκστρατείας και αγωνιστικής πλαισίωσης της διαδήλωσης από τα τοπικά Εργατικά Κέντρα, αλλά και τις μεγάλες ομοσπονδίες και συνδικάτα (σ.σ.: η μίσθωση κάποιων πούλμαν δεν αναιρεί αυτή την αλήθεια).

Το μέγεθος της κινητοποίησης του ΕΚΦ (4-5.000), είναι και αυτό ένα γεγονός μεγάλης πολιτικής σημασίας. Γιατί υπερβαίνει κατά πολύ τα μέχρι πρόσφατα γνωστά μεγέθη και απηχεί κίνηση δυνάμεων και πέραν των γνωστών μηχανισμών των οργανώσεων που αποτελούν το ΕΚΦ.

Ωστόσο στο "τεστ" του Ναυπλίου, κατά τη γνώμη μας, προέκυψαν ζητήματα πολιτικής, τακτικής και φυσιογνωμίας του ΕΚΦ κρίσιμα, στα οποία καλούμαστε όλοι να τοποθετηθούμε: 

- η συμμετοχή της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ με δικό της πανό στην προσυγκέντρωση του ΕΚΦ και βουλευτών του ΠΑΣΟΚ Αργολίδος-Κορίνθου, και η αναγγελία των χαιρετισμών τους από την ομάδα που διαχειρίζονταν την κεντρική εξέδρα του ΕΚΦ, η οποία βαρύνεται και με την πολιτική ευθύνη. 

- η προκλητική πρόσκληση του Γιάννη Μανώλη (ΔΑΚΕ -γενικός γραμματέας ΓΣΕΕ) σαν ένας από τους βασικούς εισηγητές της αντισυνόδου (τελικά δεν εμφανίστηκε, προφανώς για δικούς του λόγους) και η έλλειψη ουσιαστικής κριτικής προς την συνδικαλιστική πλειοψηφία-ηγεσία των συνδικάτων. 

- η στάση μας στο ζήτημα των προτάσεων για συντονισμό των κινητοποιήσεων από άλλες επιτροπές, είναι αμυντική και αντιφατική, κι αυτό είναι λάθος. Για λόγους ουσίας στην πρόταση της Πρωτοβουλίας Αγώνα-Θεσσαλονίκη 2003, για λόγους τακτικής απέναντι στο ΠΑΜΕ (του οποίου οι προτάσεις είναι πράγματι προσχηματικές και στοχεύουν στο να μεταφέρουν στους άλλους την ευθύνη των ξεχωριστών πορειών).

ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΟΚ 

1) Η αναγγελία της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ και των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ Αργολίδος-Κορίνθου, από την ομάδα που διαχειρίζονταν την κεντρική εξέδρα του ΕΚΦ, αποτελεί σοβαρό πολιτικό σφάλμα, καθώς ισοδυναμεί με κάλυψη της πολιτικής τους υποκρισίας. Η επιδίωξη κομματιών του κυβερνητικού κόμματος "να έχουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο", φιλοτεχνώντας το δήθεν "κοινωνικό τους πρόσωπο", πρέπει να καταγγέλλεται ως αυτό ακριβώς που είναι: υποκρισία!! Ειδάλλως στέλνουμε ένα ισχυρό μήνυμα προς την κοινωνία ότι το ΕΚΦ είναι αναξιόπιστο και προσφέρουμε τα καλύτερα επιχειρήματα στα τμήματα εκείνα της αριστεράς (που εκφράζονται στις άλλες επιτροπές) που αρνούνται την ενότητα-συντονισμό στη δράση. 

2) Επιβεβαιώνουμε τη θέση μας ότι καμμιά θεσμική συμμετοχή-εκπροσώπηση του κυβερνητικού κόμματος (είτε οργανώσεων του π.χ. Ν.ΠΑΣΟΚ, είτε βουλευτών ή υπουργών κ.λπ.) δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή στις γραμμές του ΕΚΦ. Οι εφαρμοστές των πολιτικών του νεοφιλελευθερισμού, του πολέμου και του ρατσισμού δεν έχουν καμιά θέση μέσα στο κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση.

ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ 

1) Φαινόμενα, όπως αυτά που εντοπίστηκαν στην εκστρατεία-διαδήλωση του Ναυπλίου (Μανώλης, έλλειψη κριτικής της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας για την απεργιακή τους αδράνεια κ.λπ.), δεν μπορούν να γίνονται αποδεκτά. Γιατί δεν εξυπηρετούν τον αντικειμενικό μας σκοπό, που είναι η σύνδεση των εργαζομένων με το κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, η συσπείρωση τους γύρω από τις δράσεις του ΕΚΦ και η μαζική συμμετοχή τους στις κινητοποιήσεις καθ' όλη τη διάρκεια της ελληνικής προεδρίας. 

2) Η άποψη μας είναι ότι η πραγματικά απαραίτητη συνύπαρξη με τα συνδικάτα μέσα στο ΕΚΦ πρέπει να διακρίνεται από τα εξής στοιχεία:

Α) ανοικτή και δημόσια κριτική της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας η οποία φέρει ευθύνη για τις ήττες των εργαζομένων των τελευταίων χρόνων. Η συνύπαρξη σε δημόσιο βήμα του ΕΚΦ με εκλεγμένους συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να συνδυάζεται με ανοχή ή κάλυψη του ρόλου τους -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τους ρίχνουμε στο "λάκκο των λεόντων". Έλλειψη κριτικής ισοδυναμεί με συγκάλυψη κι αυτό εκθέτει πρώτα και κύρια τα μέλη άλλων παρατάξεων που συμμετέχουν στο ΕΚΦ και βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των μαχών μέσα στους χώρους τους ενάντια στην αδράνεια, την ρουτίνα ή τα ανοικτά ξεπουλήματα της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας. Πολύ περισσότερο δεν επιτρέπεται να καλύπτουμε τις σημερινές τους ευθύνες και αδράνειες απέναντι στα καθήκοντα που συνεπάγεται για το συνδικαλιστικό κίνημα η ίδια η ελληνική προεδρία της Ε.Ε. Το γεγονός ότι η ΓΣΕΕ -δια στόματος Πολυζωγόπουλου (ΒΗΜΑ 12/01/03)- έκφρασε την θέση ότι πλην της Θεσσαλονίκης "σε καμιά άλλη διαδήλωση δεν θα είμαστε συμμέτοχοι ή πρωταγωνιστές", πρέπει να καταγγελθεί, γιατί είναι πέρα κι έξω από τις πραγματικές ανάγκες του κινήματος.

Β) όταν παίρνονται αποφάσεις ομόφωνα -όπως αυτή της Πανελλαδικής συνάντησης του Δεκέμβρη του ΕΚΦ- να καλεστούν τα συνδικάτα να πλαισιώσουν τη διαδήλωση του Ναυπλίου με απεργιακές κινητοποιήσεις πανελλαδικά, τότε αυτές δεν μπορούν να εξαντλούνται κυρίως σε διαπραγματεύσεις από τα πάνω με την ηγεσία των συνδικάτων. Τέτοιες αποφάσεις έχουν νόημα όταν αποτελούν αντικείμενο δημόσιας εκστρατείας μέσα στους ίδιους τους εργασιακούς χώρους, όταν κατατίθενται με την μορφή προτάσεων-πλαισίων σε γενικές συνελεύσεις και συλλογικές διαδικασίες του κινήματος.

Γ) Έτσι αποτελεί καθήκον μας σε σχέση με τη διαδήλωση για τη σύνοδο των υπουργών παιδείας, να αξιοποιηθεί το παράδειγμα της απεργιακής κινητοποίησης της ΠΟΣΔΕΠ στις 28/2 και να πιεστούν να κινηθούν στην ίδια κατεύθυνση η ΟΛΜΕ, οι εκπαιδευτικοί των ΤΕΙ, οι εργαζόμενοι στο χώρο της τριτοβάθμιας, οι ωρομίσθιοι και οι αναπληρωτές, οι εκπαιδευτικοί στον ιδιωτικό τομέα.

Δ) Επίσης είναι σωστό στη σύνοδο των υπουργών υγείας στην Αλεξανδρούπολη να μπεί ο στόχος της πανυγειονομικής απεργίας.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΓΙΑ ΤΟ 2003 

1) Η ευθύνη για τον κατακερματισμό των 5 διαφορετικών επιτροπών για το 2003 βαρύνει βασικά τις δυνάμεις του ΚΚΕ, του ΝΑΡ, ΣΕΚ κ.λπ., οι οποίες κατ' επανάληψη αρνήθηκαν τις ενωτικές προτάσεις για την από κοινού δημιουργία του ΕΚΦ. Όπως είναι επίσης αλήθεια ότι αυτός ο κατακερματισμός, στο βαθμό που πάρει και την μορφή των 5 διαφορετικών συγκεντρώσεων-πορειών για κάθε σύνοδο, ή του ανταγωνισμού μέσα στους κοινωνικούς χώρους για το ποιος θα πάρει την πλειοψηφία και θα στοιχίσει πίσω από τα πανό του τον περισσότερο κόσμο, θα λειτουργεί ακόμα περισσότερο αρνητικά για το κίνημα. 

2) Η θέση λοιπόν για την επίτευξη του ελάχιστου δυνατού συντονισμού -κοινή πορεία σε κάθε σύνοδο από όλες τις επιτροπές για το 2003- αποκτά κομβική σημασία, γιατί ανταποκρίνεται στην φυσική βαθύτερη ανάγκη πλατιών κομματιών του κινήματος. Όποιος πιστεύει ότι αυτή η συζήτηση δεν έχει νόημα γιατί το ΕΚΦ "εκφράζει την ενότητα", ή "εκφράζει το κίνημα", ή "αφού είναι έτσι η κατάσταση ας καταγράψει ο καθένας τις δυνάμεις του" κάνει σοβαρό λάθος. Το ΕΚΦ δεν εκφράζει ούτε την ενότητα όλου του κινήματος, ούτε το σύνολο του κινήματος. Όσο για την άποψη περί "καταγραφής" απλά αδιαφορεί για τις συνέπειες στο κίνημα. 

3) Μέχρι στιγμής δύο φορές γίναμε δέκτες πρωτοβουλιών συντονισμού -προσχηματικών, ανειλικρινών ή όχι- της ΔΡΑΣΗΣ 2003 (ΚΚΕ) και της Πρωτοβουλίας Αγώνα Θεσσαλονίκη 2003 (ΔΡΑΣΕ, μ-λ ΚΚΕ). Και στις δύο περιπτώσεις δίναμε την εικόνα αμυντικής ή αντιφατικής τοποθέτησης. Κατά την άποψη μας χρειάζεται να συζητήσουμε τις προϋποθέσεις ενός ελάχιστου συντονισμού με τις άλλες επιτροπές: 

- ορισμός κάθε φορά μιας κοινής πορείας σε κάθε σύνοδο που θα προκύπτει μέσα από την έγκαιρη συνεννόηση των διαφορετικών επιτροπών. Εξυπακούεται ότι είναι αυτονόητη η οργάνωση διαφορετικών προσυγκεντρώσεων.

-  η αυτοδέσμευση ότι σε κάθε σύνοδο δεν θα προηγείται το μπλοκ της μιας ή της άλλης επιτροπής, αλλά των συλλόγων, συνελεύσεων, σωματείων, ή κοινωνικών οργανώσεων που θίγονται κυρίως από τα θέματα που συζητιούνται στην σύνοδο. Π.χ. στην σύνοδο των υπουργών παιδείας μπορούν να προηγούνται φοιτητικοί, εκπαιδευτικοί κ.λπ. σύλλογοι, σχολεία και να έπονται οι διάφορες αντιπαγκοσμιοποιητικές επιτροπές ή στη σύνοδο των υπουργών δημόσιας τάξης μπορούν να προηγούνται οι οργανώσεις μεταναστών. Έτσι θα απαντήσουμε και σε προτάσεις σαν αυτές του ΚΚΕ να προηγείται το ΠΑΜΕ ή η ΔΡΑΣΗ 2003 που δείχνει έλλειψη σεβασμού πρώτα και κύρια προς τις ίδιες τις δημοκρατικές διαδικασίες του κινήματος. 

4) Χρειάζεται να αποδεχθούμε την πρόταση για συνάντηση και συζήτηση που μας έγινε από την Πρωτοβουλία Αγώνα - Θεσσαλονίκη 2003 πάνω σ' αυτές τις προϋποθέσεις. Κι αν η συζήτηση καταρρεύσει να μην φέρουμε εμείς την πολιτική ευθύνη. 

5) Η συζήτηση αυτή σχετικά με το συντονισμό των κινητοποιήσεων και την ενότητα στη δράση να γίνεται απαραίτητα δημόσια και όχι απλά σε επίπεδο κεφαλών.

ΞΕΚΙΝΗΜΑ 

30/01/03 

www.worldsocialist-cwi.org